چرا ديگر  نمي پرسي    از اين   درياي طوفاني               از مرغ بي پره عاشق    از اين احساس  زنداني

چرا ديگر   نمي گيري    سراغه    گريه هايم را               دلم از دوريت پژمرد   ولي افسوس  نمي داني

به زير بارش چشمم   برايت   نامه ها    دادم               ولي افسوس كه سطري از غم دل را نميخواني

به ياد خاطرات تو   به عشقت گونه ام تر شد               به يادت گريه ها كردم    ولي  تو   باز  خنداني

دلم چنديست مي گيرد     ز درد  دوريه  بسيار               كجايي تا كه بستاني    ابر   از   چشمان باراني

هواي دل دلگير است   لبالب   پر   ز   ابر   تار               كجاست خورشيد دور افتم از اين فصل زمستاني

نگاهي كن مي بيني   نگاهم خيره بر راه است              عشقت  در سينه ام مانده  ولي  از ديده پنهاني

شكستي عهد و پيمانت شكستي قامت دل را              چه آسان بر لبت چرخيد به من گفتي پشيماني