پشت این ، نگاه بغض کرده ی من

نیک دانم، غصه ها در عجبند

که چرا عمر درازی است کز این سینه ی تنگ

یافت نشد ،راه خروجی به چشم

تا بلغزند ز شیب گونه ام

پای بر ، بسته لبانم کوبند

که گشاید در زاری به غمم

تا غمم گوش زمین کر بکند

جای گیرد ،جای غم در دله من

حس خالی شدن از  " کابوس کوچ "

تا که چون سیل ز چشمم بارد

آن همه  ، خاطره و خواب و خیال

نم نمک ، شاید که دل باور کرد

نه دروغ است ، نه خواب

قصه ی

بغض من و

"کوچ صبا

سلام بچه ها

این شعر جدیدمه

نظرتون خیلی واسم مهمه

باز آمدی تا ز دلم غصه ستانی 

به شب تیره تو مهتاب نشانی

عطر خوش عشق بر دل تنها بفشانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

گفتم که در این سینه ی غمگین بمانی

قصدم به در خانه ی مقصود رسانی

گفتی که تو مجنون زمانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

چشمم شده خاموش و افسوس تو ندانی

غرقم به دریای تو که باز نهانی

تا رام شوی وارهم از این نگرانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

هر سویی  اگر بی من با غصه روانی

باز آ که  چو  شه در دل این قصه بمانی

تا شعر شوم خط به خط دل تو بخوانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

دلتنگ شدم بهر دو ابروی کمانی

وقت است به قلبم طعم بوسه بچشانی

از دیده ی تر گشته ی دل اشک برانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

سلام بچه ها.همین الان این شعر رو گفتم.نظرتون چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یه بهار تو این شب تار          توی   دام  افتاده  انگار

ای حقیقت از حقیقت             بیهراس تو پرده بردار

نفسه   قلم   بریده                کاغذا همه سفیده

هیچکسی تو دله شادی          ردی از  امید ندیده

می نویسیم ،  نمی خونن     خطه ما رو می سوزونن

   تن عریونه  دروغو         لباسه حق می پوشونن

آزادی میونه زندون             بعده ثبته این همه خون 

اینه سهمه منو ماها               قهوه شیرین ، تلخه فنجون

دیگه سبزی جرمه واست          ای بهاره بی نجاست

    آرزوی  مضحکی بود            دانشگاهه   بی حراست !

واقعیت زیر و رو شد               جرمه لبها گفتگو شد

                     گردنه   آزادی  اما             نازک قده ، تاره مو شد                   

بی صدا باید بخونیم              بی هوا باید بمونیم

   ننویسیم از حقیقت؟                به خدا ما نمی تونیم

با تشکر   وحید

اون که بی وفا بود             تو

ننگه    عاشقا بود              تو

با غریبه ها     بود             تو    تو

اون که می سوزونه            تو

عشقو      نمی دونه            تو

با این   و   با   اونه            تو    تو

اون که دلشکسته س           من

اون که رفته از دست           من

اون که خیلی خسته اس        من    من

اون که خیسه چشماش          من

ماه     نداره    شبهاش          من

اون که   سرده دستاش          من    من

بی تو من هنوزم مستم             نیستی و هنوزم هستم

برو درای این عشقو                 به روی قلبه تو بستم 

تقدیم به مولود عزیز

ميگم سفيد      ميگي سياست           ميگم  عشقه     ميگي هواست

ميگم   دلم     پيشه    شماست           ميگي عشق توي قصه هاست

ميگم      كناره        من بمون           ميگي     تمومه        قصه مون

ميگم     دارم      پر پر ميشم           ميگي        مثاله         ديگرون           

كاش بدوني  واسه چشات           دلم      داره       پر     ميزنه

از   درده    دوري    نگات          نفسه     آخر              ميزنه

كاش     بدوني      ديوونتم           ديوونه ي             خنديدنت

تمامه    دنيامو          ميدم           واسه    يه  لحظه       ديدنت

حتي        نميدوني      چقدر         غصه     دارم    وقتي دوري

دارم     ميميرم      از غمت          آخه       چقدر    تو صبوري

 عشقه   من از   يادت ميره         ميگی    كه     شايد     تقديره

دله    من    پيشت      اسيره    ميگي    برو      ديگه   ديره

همش      دروغ    همش فرار       همش       روزاي     بي بهار

بازم        يه        بي وفايي و       بازم    يه   عشقه      نيمه كار

سلام به همه ی دوستای گلم به خصوص داش پارسا و مولود عزیز که حسابی منو خجالت میدن.این هم شعر جدیده من.البته یه هفت هشتای دیگه آماده دارم که بعدا آپ میکنم.

توي يك قابه بلوري   مونده عكس ماه پيشوني

                                                        ميگه   حرفاشو  به قلبم         با زبونه بي زبوني

ميگه بدجوري گرفته    از زمونه قلب خسته اش

                                                        زل زده تو چشماي من با چشاي خيس و بستش

تنهايي    شكسته  اونو       روزگار  پراشو  چيده

                                                        خنده رو  برده از يادش      غصه كه امون نميده

ميخواد از  قفس جدا شه      ديگه خاطره نباشه

                                                        ميخواد بازم   جون بگيره     دوباره يه زنده باشه

ولي   بي رحمه   زمونه    توي چنگاش  پره خونه

                                                       خونه ماه پيشونيه     من     كه حالا تو آسمونه

كاشكي دنيا زير و رو شه  عاشقي بازم  شروع شه

                                                       دوباره  شبهاي  تيره   با يه خورشيد   رو به رو شه

گرد دوري روي عكسش     مثه خاكه گور نشسته

                                                       پره حرفه ولي   بازم   سرد و سوت و كور نشسته

حالا كه روييدني  نيست      بعد پاييز و خزونش

                                                       لالايي   بگو   خدايا       واسه  چشمه  مهربونش

  امشب دوباره      دلم گرفته       

                                                                یه ابر تیره       ماهو گرفته

           ستاره امشب        تو آسمون نیست           دلداده اینجاست                  معشوقه ای نیست

           ستاره امشب        تو آسمون نیست           دلداده اینجاست                  معشوقه ای نیست

                                    باز غصه داره        امشب دله من

                                                                  امشب پریده     خواب از سر من

         چه جور بسازم        با دوریه تو                     به کشتنم داد                     صبوریه تو

         چه جور بسازم        با دوریه تو                     به کشتنم داد                     صبوریه تو

امشب  نمیخوام   وسطه   تلخی  و  تنهایی  بمیرم

                                                          وقتی هستی نمیخوام دستای غریبه رو تو دست بگیرم

امشب نمیخوام مثه یه قصه ی بی معنی تموم شم

                                                          وقتی هستی  نمیخوام   عاشقه چشمه  این و اون شم

متن ترانه ي جديمو كه تازه گيا گفتم توي اين پست نوشتم

اميدوارم بپسندين

                                                     بي كسي

زير اين سقف كبود يكي بود يكي نبود    دختري با خنده هاش دله من رو برده بود

دختر قصه ي ما دلي داشت از آسمون     عطر موهاش گل ياس از بديها بي نشون

اما يك غروب تلخ       بارونه غصه رسيد

غمه پر كينه ي بد     گله خوشرنگمو چيد

عاشقي پر زد و رفت  وقتي كه جون مي سپرد

حتي بعد مردنش        منو از يادش نبرد

هيشكي اشكامو نديد وقتي پرپر ميزدم      وقتي واسه موندنش اين در اون در ميزدم

پره پروازم شكست با جفاي روزگار      خسته ميشم از شب و لحظه هاي بي بهار

لحظه هاي بي بهار

هيشكي اشكامو نديد وقتي پرپر ميزدم     وقتي واسه موندنش اين در اون در ميزدم

تنه خونينه دلم پره زخمه خنجره      چشم خيسه تاره من بي كسي رو از بره

بي كسي رو از بره

حالا پشت پنجره شب و روز جاي منه      باروناي آسمون اشك چشماي منه

رو به آسمون شبا دله تنها ميشينه      شايد از اون بالا ها يارشس اونو ببينه

هيشكي اشكامو نديد وقتي پرپر ميزدم     وقتي واسه موندنش اين در اون در ميزدم

پره پروازم شكست با جفاي روزگار      خسته ميشم از شب و لحظه هاي بي بهار

لحظه هاي بي بهار

هيشكي اشكامو نديد وقتي پرپر ميزدم      وقتي واسه موندنش اين در اون در ميزدم

تنه خونينه دلم پره زخمه خنجره      چشم خيسه تاره من بي كسي رو از بره

بي كسي رو از بره

               باز امشب چشم من باراني است              

 باز    درياي   دلم   طوفاني  است

در  نگاهم  حسرت  و  اندوه    يار

باز  در آب   مي زند  دل  بي گدار

نور   فانوسه   دلم  تاريكي  است

باز  غصه  در همين  نزديكي است

اشك  پشت  پلك من  در مي زند

باز   دل   در   غصه   پر پر  مي زند

خنده هاي من دروغي بيش نيست

باز يارم همدمي جز خويش نيست

در  پسه  لبخند  من   بغضي سياه

باز  در  چشم    قطره  آبي  كيميا

ياد    آورده     دلم    چشمانه   او

باز  من  هستم  و  باز    فقدان او

حسرتا    آن  روزگار   و    آن   بهار

باز    تنها    قابه    عكسي    يادگار

تلخيه  شب را دگر  تابي  نه هست

باز  شكر در اين فغان آيينه هست

عكس خود را همدمه دل مي كنم

باز    دله  ديوانه   عاقل   مي كنم

اسب  جانم   سوي   نابودي  دويد

باز   چشم بسته   را   چشمي نديد

يه سكوت    به رنگ  گريه     رو  لب زخميه بسته

خاطره    تو پيرهن اشك   تو چشه غمگينه خسته

يه نفس      با يك دله تنگ     ميون زندونه سينه

دو تا چشم  كه دلبرش رو  ديگه هيچوقت نميبينه

با يه حسرت تو نگاه و      با يه دنيا آرزوي  يخ زده

تك و تنها وسط      يه دشت زرد و   خرمن ملخ زده

قاب قلبش  خط خطي       پره زخمه خنجراي روزگار

روزگارش  سرد و بي روح     پره از ثانيه هاي بي بهار

يه نگاه به آسمون      به اميد ديدن چشماي اون

تيكه ابري شكله اون     چشماي  خيس و  مهربون

دو تا دست پينه بسته   از فراق دست گرم عاشقي

توي تاقچه گلدونه       پژمرده ي   گلاي ناز و رازقي

يه نوشته  مونده از    فرشته ي قصه غم    يادگاري

روش نوشته  بعد كوچم      از چشات   اشكي نباري

پيرهني با عطر كافور  تو تن ظريف و يكدونه  عشق

مشتي خاك و گل سرد  بايه گودال شده خونه عشق

يه كوچه  كه تهش راهي به خوشبختيه فردا ها نداره

يه خيابون كه ياد     شكستن  كمر  تقدير رو  مياره  

صداي      بارون    مياد                 صداي     بارونه    خون

از چشاي خيس عشق                  از تو قلب   نيمه جون

هق هقه   تلخ يه غم                  پشت آهي سينه سوز

با       دله     عاشقمه                  نيمه  شب   يا نيمه روز

پره     ترديده       دلم                    توي  بهت  و بي كسي

تو     دلم     پيد ا نشد                    رد    پاي    هيچ  كسي

با دلم هيشكي نشد                   يه     رفيقه      موندني

آخره    قصه ي  من                    نه زيباست  نه خوندني

پره    خالي     بودنم                   خالي    از    حضور   تو

توي      تاريكي اسير                   بعد     كوچ      نور    تو

دستاي    سرد    منو                    كسي   گرمايي    نداد

قسمت هيشكي نشد                  سوز   اين   عشق زياد

پره  اشكه   گونه هام                 اشك    بي    همنفسي

رو  به   روم    تنهاييه                   پشت    سر   دلواپسي

ببار    ابر   چشم   من                 رو    كويره       زندگيم

روزگار      سنگي   بذار               رو    آواره      خستگيم

تقدیم به یه مهربون تری مهربون مولود

چي بگم   با   تو  كه    احساسي  نداري       

                                                                تو   كه    داري  منو   تنها   جا   ميذاري

چي بگم ديگه نگاهت  ماله من نيست     

                                                                داري   توي    قلبي   ديگه    پا   ميذاري

چي بگم   وقتي   ميدونم   مثه   ديروز    

                                                                ديگه   حتي   خنده هامو   دوست  نداري

چي بگم   آسمون  هم  شاكيه  از  تو      

                                                                 تو  كه واسم   قطره اي اشك نمي باري

چي بگم   رنگه   خزونم   ديگه    بي تو        

                                                                 كاش  مي گفتي   تو  ماله كدوم بهاري

چي بگم  كه  بي كسي مو   تو ميدوني        

                                                                 تو كه حتي خاطرم رو توي ذهنت نمياري

چي بگم   دلگيرم   از   تو    از  نگاهت        

                                                                 دله تنگم ديگه توي دله سنگش جا نداري

چي بگم  آخره   اين عشق   پره  اشكه        

                                                                 پره اشك  و  غم و   آه  و   شب بيداري

چي بگم  كلاغ قصه ام   توي   راه مرد        

                                                                 ولي تو صد كلاغ و قصه هاي  ديگه داري

چي بگم   هر چي ميگم   خالي نميشم     

                                                                 بي من شادي   من بي تو   باز گريه زاري

                                                     احساس

چه بي دليل و ساده         از عشق من بريدي

حتي   تو  اوج گريه          اشك  منو  نديدي

يه   يادگاري   حتي           واسه دلم نذاشتي

اين همه عشق و احساس  چرا دوسم نداشتي

اگه واست ميمردم          تقصير خنده هات بود

باور نكردي  اين دل           قربونيه  چشات  بود

شكستي  نشكستم          قلبي كه دادي دستم

باور     نداري    اما          هنوز عاشقت هستم

احساسمو نديدي            وقتي جون ميسپردم

تو قلب سرد و سنگت     وقتي داشتم ميمردم

صدامو   نشنيدي            وقتي واست ميخوندم

وقتي كه حتي با تو         تك و تنها مي موندم

عكس چشاتو بردار         از   تو   دله     نگاهم

بچين ستاره هاتو           از   تو   شب  سياهم

بغض سياتو بشكن       دله  غمگين و خسته

دل تيكه هاتو بردار        آخه  بد جور شكسته

وقتي تو اوج قصه          تنهايي  سهم من شد

بهونه اي   نصيبه           چشماي خيس من شد

بهونه اي واسه اشك         واسه در خود شكستن

بهونه اي براي                  بيخودي دل نبستن

از طرف اونا هم تقدیم میکنم به خودم . . . آخه اونا دوست دارن واسم شعر بگن اما  . . .

به قول مجتبی جون  اووو . . .

ديگه هيچي نگو اي دل            بسوز و بساز با دردت

نگو چيزي تا نسوزه                 عاشقي از آه سردت

ديگه حرفي مگه مونده           ديگه اشكي مگه مونده

اين همه عاشقي از تو              حتي نامه تو نخونده

همه درداتو نگهدار                   پشت بغض و اشك و حسرت

خاطره هاشو بسوزون                بسپارش به دست قسمت

نگو با من نميتوني                  عشقشو از دل بروني

نگو ميخواي باز به يادش           شعر  غمگيني  بخوني  

نه عشقي داره نه احساس          واسه اينه تك و تنهاست

    برده امروز از تو اما             اون شكست خورده ي فرداست

دلم اشكاتو نگهدار                   ديگه بسه نكن اصرار

دلش تو خواب و خياله               اونو به تنهايي بسپار

نه يه احساسي نه چيزي             حيفه واسش اشك بريزي

قلبه پاكم بسه گريه                  واسه خيلي ها عزيزي

رو لبهات خنده رو جا كن           دست سردش رو رها كن

واسه تنهاييه شبهات               عشق تازه اي صدا كن

بيرونش كن از تو سينه             نذار  تو يادت بشينه

بگير دست گرمي ديگه             بذار دستاتو ببينه

 داره  بارون   باز مي باره               نم نمك   از چشم خيسم

خاطراته    تو   رو    دارم               زير  اشكام     مي نويسم

اشك من    بوي تو داره                 بوي ته مونده ي  حرفات

نگاهت ياده دلم هست                اون نگاهه خيس چشمات

بوي بارون عطرتو داره هميشه

                                     اينهمه اشك چرا بارون بند نميشه

نفسام   رو   به   زواله            گريه هام دست خودم نيست

حتي باز هم توي چشمام        ابراي  بغض كرده كم  نيست

من تمومه نفسامو به تو ميدم

                                اما اشكو   به   نگاهه    تو  نميدم

آسمون بغضت رو واكن          حيف   از اين   ابراي تيره   

اشك بريز ببين كه قلبت          داره از  غصه     مي ميره

اگه رفته قسمت اين بود        تقدير   تو    اينچنين  بود

بده  اشكاتو    به    ديروز        بگو  بغض   آخرين    بود

تنها تر از       يه بي كسي     به   رنگ   تقدير  شبم

خالي تر از     حضور      تو     هنوز واست  تشنه لبم

تاريكتر از      دلواپسي         تو كنج  دنج اين قفس

زخمي تر از    يه عشق تلخ     تو كوچ   آخرين نفس

قاصدكم   كجا پريد        كجا نشست      كجا رسيد

نگاه    بي گناهشو          وقت سفر       كسي نديد

از همه دنيا نا اميد           با پيرهني  پاك و سفيد

غربت رو جا  گذاشت و رفت      رو بال ابراي سفيد

تنهاييمو پنهون كردم     تو قلب سرد و  پر غمم

سردي دستامو دادم           به التهابه      ماتمم

خاطره مو ورق بزن         وسعت  گريه مو ببين     

فاصله ها مو خط بزن        اشكامو از گونه بچين

كي ميدونه  از اين شبا       تا كي بايد فرار كنم

تا كي بايد   غصه هارو        واسه دلم شكار كنم

تا كي بايد  از بي كسي       خنده هامو باد ببره

حضور تو مثه يه خواب       از   روزگارم    بپره

ثانيه ها رو ميكشم        حوصله ي دل سر نره 

آروم بگيره     قلب من        نگاتو از ياد نبره

               خواب سرد

دله بارون تنگ نميشه      واسه طراوت گلا

خوشي ديگه رد نميشه       قدم زنون از اينورا

بي رنگ شده رنگين كمون   آبي نيست رنگ آسمون

تو غربت شب سياه       ستاره حتي بي نشون

بغض ابرا كي ميشكنه     نبض زمين نميزنه

قصه ي تاريكيه شب       قصه ي غربت منه

چرا قناري ساكته    حتي ميون سبزه زار

شايد دلش گرفته از    رهگذراي بي خيال

تو دله مجنون زمون       اين روزا ديگه مرده عشق

لب يار رو توي قفس      چه جور ببوسه مرغ عشق

سكوتي از ناگفته ها       پوشونده لبهاي شب رو

زنجيري از درد و دروغ       پيچونده دستاي تب رو

بايد كه چشم و گوش شب     روشن بشه تو اين نبرد

بايد كه قلب سادگي     بيدار شه از اين خواب سرد

بايد آزاد شه از قفس       مرغاي عشق قلبامون

بايد آزاد شه عاشقي        پيش از غروبه فردامون

سلام . . .

شعر جدیدم به اسم خواب سرد  تقدیم به شما دوستای ناب

قربونه شما  . . . وحید . . .

اینم آدرس وبلاگ اختصاصی شعرام

وبلاگ اختصاصيه شعراي خودم ... (بي تو ... به ياد تو ... براي تو )

تو قسمت پیوندها هم لینکش هست.خوشحال میشم اونجا هم سر بزنید.

همین الآن زد به سرم شعر بگم . . . اینو نوشتم.

اگه بد شده ببخشید . . .زیاد وقت نذاشتم روش .همش ۱۳ دقیقه.

ببخشید دیگه...

           آرزوي        تو   رو    داشتم           

يه زموني

         جز نگات    عشقي نداشتم         

يه زموني

         قاب   چشمات   پره من بود          

يه زموني

         بوسه هات رو گونه هام بود         

يه زموني

يادته ؟     گفتي   ميخوني              قصه ی  عشقو   ميدوني

رفتي   با    يه   ياره   ديگه              گفتي كه خوش ميگذروني

گفتي    به    ياره    جديدت             سلامم  رو     مي رسوني

من شكستم پشت   حرفت              از دلم    تو   چي ميدوني؟

گفتي   كه از   عاشقوني               ولي   باز    با  اين و  اوني

بوسه از  غنچه ی   لبهات               عشق من بود  يه زموني

آره     ميگم   يه   زموني                چون نميخوام كه  بموني

نمي بخشم    تو رو ديگه                نوش جون اين پشيموني

عاشق شو                              عاشق شو

دنيا بي عشق   تلخ و سرده        

دنيا بي عشق    رنگه درده

دنيا بي عشق  رنگه شبهاست

عشق نباشه    قلبا تنهاست

ولي با عشق        حتي  شبها     مي شه روشن با ستاره

ديگه از چش       ماي عاشق     بارونه اشك  نمي باره

عاشق شو                              عاشق شو

مگه ميشه        كه يه عاشق     پا روي  عشقش بذاره

بشه  خيره        تو چشم تو      بگه دوستت    نداره

نه  نميشه         آسمونش         پر ميشه از ابر تيره

ميشه دلتنگ      روي لبهاش      غنچه ي شادي  ميميره

عاشق شو                              عاشق شو

عاشقي   تنها پناهه             اين دلاي      بي گناهه

واسه خالي شدن از غم             عاشق شو اين تنها راهه

تو سكوت اين شب تار             بگذر از اين سد و ديوار

بخون از عشق اي بهارم             توي   رقص   سيم  گيتار

نگو از من       اين گذشته      نگو كه عاشق نميشم

نگو قلبت         پره سنگه      عاشق چشمات  نميشم

و اینجا تجربه میکنم ایامی را خالی از خنده هایم

می دونی          ازت        چی میخوام                     گوش    بده          واست       می خونم

عاشقت              شدم            عزیزم                      به      خودت       تو               برسونم

می خوام  قلب تو رو        ازت بگیرم                    می خوام      عاشقی  رو      بغل بگیرم

می خوام خط بکشی رو بی کسی هام                     بشی        سنگه   صبوره       دله تنهام

می خوام اشکی  بشی     واسم بباری                     می خوام     باور کنم    که دوستم داری

می خوام    تنها کسه       دله تو باشم                      نمی خوام    لحظه ای    ازت    جدا شم

می خوام    باور کنی     مرگه سکوتو                      می خوام    یادت بره    شعره   سقوطو

می خوام    تنهایی رو    ازت    برونم                      نگو      دیگه      بریدم           نمیتونم

می خوام     پر بکشی     تو    آسمونم                       می خوام    از  عاشقی  واست بخونم

می خوام دست تو رو تو دست بگیرم                        فدای   خنده هات           بشم   بمیرم

عجب   دنياي   بي مهري شده       دنياي ما

عجب پر نيش و بي پرده شده       حرفاي ما

عجب    پر غم شده     دقايقه      تنهايي ما

به رنگ   شب شده     حقايقه      جدايي  ما

سلام بچه ها . . .

دلم خيلي براتون تنگ شده بود . . .

واسه عامري،مصطفي،پارسا، علي،آوا،الهه،گل رز،سارا،نازنين،بهار،رها،فرشته،صبا فشل،دختر مهربون،فاطمه،ميترا،پريسا،جابر،فرزاد،آرميتا،نسيم و . . .

خوشحالم كه بازم ميتونم با شما باشم . . .

                                  بازي زمونه

واسه     داشتنت     دله  من               

                                         ديگه    به       باور     رسيده

خواب    سرد  و    زمستونيم

                                         ديگه    به       آخر     رسيده

روي    گونه هامون       حتي

                                         قطره اي    اشكم        نمونده

بوسه ي     گرم    دله      تو

                                         خوابو     از    سرم   پرونده

ديدي           بازيه      زمونه

                                         كه  بوديم   واسش   نشونه

غم مي خواست با ما بمونه

                                         انگاري   طاقت   نداشت كه

                                         دستامون    با هم     بمونه

خدامون    چه        مهربونه

                                        كه   دلش    از       آسمونه

درد      عاشقو       مي دونه

                                        داره    دستامو    به  دستات

                                        بي  بهونه          مي رسونه

نوشته های ناپیوسته ی عامری عزیز دوست گلم رو می تونید تو وبلاگش  به اسم آسیاب بادی بخونین.قلم زدنش حرف نداره.میتونید خودتون امتحان کنین.

http://www.a30bad.blogfa.com/

اینم وبلاگ تازه تاسیسه پانته آ جون ...(پانته آ دختر خاله ی صبا)

عشق یابی با پانتی . . .

اگه عاشقین و تنها برین تو قسمت نظرات وبلاگش عضو بشین تا تنهاییتون سر بیاد. . .

بزرگترین وبلاگ ایرانیه عشق یابی . . .

http://www.eshghyabibapanti.blogfa.com/

این وبلاگ هم ماله پانته آ ست.

بیا ماشیم

http://www.biyamashim.blogfa.com

مي خواي    دنياي   منو     ازم     بگيري

انگار   تنها   نيستي   و   يه   جايي گيري

ميخواي   ماتم   بذاري رو    قلب خستم

ميخواي    بدتر   بشم  از ايني كه هستم

مي خواي   دنيامو   كني     رنگه سياهي

ميخواي   رو   دلم    ببيني    باز يه آهي

ميخواي    بي پرده    بگي  دوستم نداري

بعد    عمري    دله    من     اوله   راهي

مي خواي   بازي   بگيري    احساس پاكو

مي خواي   رو   تنم    ببيني     تله خاكو

مي خواي    تقديرم بشه گريه ي   بي تو

با    دلم    آره    عزيز      غريبه اي    تو

دنيا    بسه   قلبه     من     ديگه  بريده

از    مرامه     روزگار       خيري      نديده

مي خوام    از   دنيا    برم   پيشه عزيزم

آخه   تا   كي    بايد   اشكامو    بريزم ؟

اومدي    ديشبه   من   با  تو   سحر شد

بي خيال    شدي  منو  باز  گونه تر شد

من   عجولم     روزگار    مرده  صبوريم

برو    بشكن    من و دل   تنگه بلوريم

برو   بشكن    من   خودم   هواتو دارم

آخه    تو    چشماي تو    جايي   ندارم

تيغ و  رو شاهرگه من بكش  كه سيرم

دارم   از   بي كسي و   غصه  مي ميرم

ديگه   فردا رو نمي خوام  بي      نگارم

ديگه    عاشقي   رو  حتي  دوست ندارم

مي خوام تنها باشم  تا روزي كه هستم

بي وفا   بود  دختري   كه پاش نشستم

روي   قبرم   بنويس     از    عاشقي مرد

ولي هيچ معشوقه اي واسش نمي مرد

سلام . . .

نمیدونم چرا شبها خوابم نمی بره . . .

این شعر رو همی الآن نوشتم ...امیدوارم خوشتون بیاد . . .

قبلش یه جمله بگم از پارسای عزیز دوست با مرام خودم . . .

ميسوزم از اين سوزي كه ميسوزد در اين بازي . . .

خیلی این جمله اش به دلم نشست . . .

حالا شعر جدیدم . . .

روزگارم    تلخ است  تلخ تر از   خاطره ها

                                        دستهايم سرد است آه   از اين فاصله ها

گريه ام   از ته دل   خنده ام   بي محتوا

                                        چشم من خشكيده لب قلب من بي ادعا

مرگ من مرگي رسان  اي خداي مهربان

                                        اين همه دلواپسي نيست سزاي عاشقان

نام من تنهايي است آري معناي وحيد

                                        نام    ننگين مرا  روزگار   بر   من  نهيد؟

من سوار  ابر  غم   غم سوار  قلبه من

                                       مي چكد  از آسمان    قطره هاي درد من

موسم اشك است دل موسم كوچ صبا

                                        كمر عشق شكست عشقه پاكه بي هوا

حال من معلوم است بيكس و رنجيده

                                       بار اين غمه بزرگ    چه كسي سنجيده؟

غم من تنهاييست يار من فردا كيست

                                         او صبا خواهد شد؟پاسخش زيبا نيست

اي خدا . باد صبا .   كي وزيدن مي كند؟

                                         دست تو مانند او باز آفريدن مي كند؟

بر  رهم   ياري  نه    تا   صبايم   باشد

                                         در  ره  درياي عشق      ناخدايم   باشد

                            سلام بچه ها

می دونم خیلی بد گفتم ولی امشب به بزرگی خدا و تواناییش و جدا کردنه من و صبا فکر کردم تا به خودمم اومدم دیدم این حرفای زشتو زدم . . .

نظر شما چیه؟

اینا کفره؟

دروغ میگم؟

منو      از من     تو  بگیر              میشم   بارون  تو    کویر

 نگو     یارم         نمیشی               یه    کلوم        بگو بمیر

نگو    دیگه    دلی   نیست               بگو   جای    دیگه ایست

با     اخم     ساده ی     تو               بدجوری    دلم    گریست

نگو        این     بی  کسیا                تقدیر  من   و    شماست

قدمی   رو       پیش   بذار                باقی کار     با    خداست

نگو سخته        واسه من                له نکن       احساس من

دستای          منو     بگیر                گل   خوشبو    یاس  من

منو از   این         شب تار               ببر   تا     نزدیک     یار

تا    بره         خستگیمون                تا  بازم        بیاد    بهار

باورم    کن        ناز   من                  برملا    کن    راز  من

تا     بشه           نوازشت                  نغمه های    ساز   من

 دلم         خاکستر     شده                  گونه هام    باز  تر شده

حالم   از  اونی      که بود                  بدتر     و    بدتر    شده

دیگه     اشکی       ندارم                  چه    جوری    باز ببارم

آتیشم     زدی        عزیز                   با     یه    دوستت ندارم

توی    این     آوار   درد                    آره     باختم   تو    نبرد

خیلی سخته       ولی باز                    ببین   اشکای   یه  مرد

آره    قلبه   من شکست                   از   تو   و  دنیای    پست

خبر    کن   قلبه      منو                   اگه   باز  امیدی    هست

سلام بچه ها

اومدم با ۲ تا شعر دیگه . . .

خواهش میکنم نظر بدین . . .

قربان شما

وحید . . .

                               آدمای روزگار

يكي   از     ته     غروب    داره         چشمك   ميزنه
يكي     اينجاست     كه    دلش    هنوزم    تنگ منه

ته    چهار    راه    دلش    به   يه   بن بست  رسيده
توي      بهت      و     بي كسي     آرزوشو     نديده

يكي  پيدا  ميشه از دور    تو دلش   پر   از        غرور
نميخواد   موندني شه    توي   بقچه اش     يه عبور

يكي غمگين   و شكسته نشسته    گوشه اي سرد
قاب  چشماش   پره اشكه   تو سينه اش دنياي درد

يكي    پيداست   كه نميخواد    از خودش چيزي بگه
ولي     ميخواد     با سكوتش     شعر  غمگيني بگه

يكي عاشق     شده باز      ميترسه     اما  از سفر
خاطرات    بيكسي شو    جا    گذاشته  پشت  سر

يكي     زخم   خنجري   رو      دل  تنگش   نشسته
ولي     باز     به روي  عشق     در  قلبشو   نبسته

يكي   حرفاش  پره درده    يكي  درداش  همه  حرفه
ميگه دنياش رنگ شبهاست ولي شبهاش رنگ برفه

                          نذار

تو دنياي    پر از    وحشت     رفتن    يادگارم
نذار   ياد   تو رو    تو   خاطراتم       جا بذارم

مني كه اسمتو  تو قلب شعرام  مي نوشتم
نذار بي تو  تلف شه واژه ی  ما... سرنوشتم

نذار تنها بمونم  با تو   بي تو      بي نگاهت
بذار    بازم بمونم     مثل يك كوه تكيه گاهت

نذار      پر شه     سكوتم       از       غم تو
بذار    كم شه     حضور        از       رفتن تو

نياز     من      حضور     لحظه ها      نيست
غم   دل      از  غروب      خنده ها     نيست

تمام     ترس        دل        مرگه       جنونه
از  داغ  عشق     دو چشمام     رنگه  خونه

نذار خالي بمونه توي شعرم   رنگ چشمات
نذار    پر شه     از     اشكام     ياد   حرفات
نذار     خط خورده      باشم    تو ي مشقت
نذار قسمت نشه با چشم من بارون اشكت

                                                           يادگاري                                                                                                         

                      شب سر قبرم كه مياي    دفتر     شعرتم     بيار

                                                               ورق بزن    هق  هقمو       تو بغض   تلخ اين   مزار

                     بشين  كنار  قبر    من     درد دلامو        بشمارم

                                                               دلم  گرفته         نازنين      برات يه سينه حرف دارم

                     كنار   اين    خاك صبور     غربتمو        حوصله كن

                                                                تو خط به خط گريه هات      خاطره هامو     دوره كن

                    ميخوام بگم  يادت نره       خاطره هامونو        عزيز

                                                                 نه      نميگم گريه نكن       اشك بريز      اشك بريز

                   يادت نره      يه  روزي         قلب پر از      غصه سرد

                                                                غربت چشماي     تو رو        با گريه هاش ترانه كرد

                   تنهايي بد جوري داره         حوصله مو     سر ميبره

                                                                حاله تو      بدتر    از منه       حال من از      تو بدتره

                   بازم بيا    ترانه ات رو         تو گوش لحظه هام بخون

                                                               بذار     تا     آروم    بگيرم        يه كم  كنار من بمون

                   بذار صداي گريه مون           گوش زمين و       كر كنه

                                                               بذار  كه اشك     من و تو         گونه عشق و  تر كنه

                   بذار خدا     ببينه كه           من و تو مال   هم بوديم

                                                                جواب          بي  جوابيه         سوال حال هم بوديم

                  گريه كن   اينجا آخره            خط ظريف      احساسه

                                                                 كسي به ما  گير نميده؟        كسي ما رو نميشناسه؟

               گريه كن اخه عشق تو           اينجا غريب و   بي كسه

                                                                  غربت قبر من       از اون        اشكاي تو        مشخصه

             حالا كه سهمم از چشات       هيچي به جز خاطره نيست

                                                                   يه    يادگاري     از خودت      رو سنگ   قبرم   بنويس

                                           يه يادگاري از خودت رو سنگ قبرم بنويس

                                                           مرگ تدریجی

 
توي شهري   سرد و ساكت   توي روزگاري    تاريك       

                                                             تو غروبي  پره  كينه     توي  يه    كوچه ي  باريك
به ياد    روزي      كه بودي    قدم هامو   بر ميدارم      

                                                             كوچه با من   مونده اما   ديگه     دستاتو    ندارم
پا ميذارم جاي پاهات   روي   سنگفرشاي     كوچه     

                                                             ميزنم  داد اي خدايا      چرا دنيات     تلخ  و  پوچه
دست نوشته ات روي ديوار مونده     واسم يادگاري       

                                                             رو زمين اشكام ميريزه      تو رو       ابرا رهسپاري

ديگه طاقتي نمونده        واسه ساختن     با زمونه    

                                                            به خدا بگو   وحيد رو      رو زمين     نذار       بمونه
آره برگشتي  نداري         تا قيامت        تك و تنهام      

                                                            غير مرگ هيشكي نميشه مرهمي    به روي دردام
اي خدا    غصه رو   كم كن   تو دل غم      پر غم كن      

                                                             برسون منو  به عشقم    ريشمو          پره تبر كن
نفسم بند شده ديگه  خشك شده چشمه چشمام  

                                                             به بزرگيت نميتونم       به بزرگيت        تك و تنهام

بس كه دلتنگ شده قلبم بس كه غم   توي صدامه    

                                                             مرگ تدريجيه    قلبم      طمع   تلخ     لحظه هامه
تو چشام بارون اشك و   تو نگام      غصه ي پنهون    

                                                             توي دنيات  يه پرنده ام     رهام كن    از توي زندون

میلاد با سعادت مولا علی(ع) مبارک باد

سلام بچه ها

امشب شب عزیزیه و همه شادن...

منم شادم ولی دلم غمگینه بازم

بی صبا شادی معنا نداره....

حالم خوب نیست

مرتب دارم آپ میکنم.....دارم دیوونه میشم.... به خدا هنوز باورم نمیشه...انگار نه انگار که ۴۰۲ روز گذشته

اگه همین روزا خودکشی کردم حلالم کنین.......

دوستام هم کنارم نیستن...

محمود که درگیر کارشه...

مصطفی و مهدی هم که تشریف بردن ورامین...

مهندس لیاقت هم  که درگیر رایکا خانومه...

مجتبی هم که درگیر خانواده و مجالسه ....

درسمم که تموم شد از دوستای دانشگاهیم جدا شدم

عکس صبا رو میذارم واسه شرح وبلاگ ولی تو رو خدا کپی نکنین

هر چند خیلی وقته تو اینترنت پخش شده و نمیتونم چه کا بکنم..........

عکسای خودم و دوستامو تو آپ بعدی میذارم تو وب مشکوک

این ۲ تا شعرو هم  همین الآن نوشتم و تقدیم میکنم به روح پاک صبا و شما  د.ستای گلم

با نظراتتون شادم کنین

مرسی

                                                           دلتنگی

بازم که اشک هواتو کرد  آخه دلم تنگ شده باز

                                                      دوباره بغض کرده چشام  دوباره غمگین شده ساز

بازم که گریه میکنی   تو سینه ی سنگین خاک

                                                     صداتو قلبم میشنوه   غصه نخور ای     عشق پاک

اشکات    میدونم نازنین    برای   اشکای   منه

                                                     بخند و با غم  ها نباش    اشک آخه   تنها    راهمه

باید که بغض دلمو    با اشک واست خالی کنم

                                                    چی میشد واسه موندنت     میتونستم   کاری کنم

صبا گلم  منو ببخش    که   سر   خاکت نمیام

                                                    تحملم    خیلی     کمه    حد    نداره    خسته گیام

طاقت نداره چشم من    اسمتو رو سنگ ببینه

                                                    فکر شو    میکنه دلم    رو  گونه    شبنم    میشینه

چذا به خوابم نمیای   نکنه قهر   کردی باهام؟

                                                   گوش کن    صدای قلبمو    صبا میخوام    صبا میخوام

یادت به خیر خوشگل من   یاد تموم    خوبیات

امروز خیلی داغونم... بازم یادش افتادم... یاد نگاهش..یاد خنده هاش... صحبت های پشت تلفنی... یاد گردش رفتنامون .... یاد گیتار زدن من و رقصیدنش .... یاد چشماش ...

بچه ها هنوز  باورم نمیشه... هنوز بعضی وقتا از خواب که پا میشم فکر میکنم صبا هست...اما ...

موهام ۷۰ درصدشون سفید شده

هیشکی دردمو نمیفهمه... هیشکی حاضر نمیشه دردمو گوش کنه

خیلی دوست دارم دردمو واسه یه نفر بگم تا خالی بشم اما افسوس که غیر صبا هیشکی وحید رو نمیفهمه...

هیشکی نمیدونه تو دل من چی میگذره

دارم دیوونه میشم...یه تکیه گاه میخوام...

یه محرم اسرار...یه مونس..........................یه صبا......................... 

                                                  تنهایی

التماس   نگاهمو      تو بارون    اشکام    ببین        بازم بیا   به خواب   من بازم  تو  رویاهام بشین

بازم  بیا    واسه  دلم   خاطره هاتو    زنده  کن        تا  رو  شونه ات اشک بریزم ولی تو باز گریه نکن

تنهایی آزارت  میده   تو قبر  سرده   تنگ  و  تار        حال منم   اینجوریاست  هر لحظه میرم  سر دار

تا اون بالا بغض میکنی حس میکنم روی   زمین        راه  داره  میگن  دل  به دل گریه نکن فقط همین

وقتی تو گریه میکنی قلبم   از جا  کنده   میشه        اشک  میشینه  توی نگام از غمت آکنده میشه

وقتی میری شب میرسه سرد میشه روزگار من        نفس   تو   سینه  نمیاد   پایون  میگیره کار من

همین   روزا  منم   میام   تموم  میشه   دلتنگیا       رنگ   میبازه    غصه  و  غم  تنها میشه تنهاییا

سلام به همه دوستای عزیز

ضمن تشکر از همه دوستانی که به من لطف دارن و نظر میدن

و تشکر ویژه از  آلفرد (جفی جون) و علی و سارای عزیز دوستای گلم که تو این چند روز واقعآ منو شرمنده کردن

میخوام یه کار جدید بکنم

میخوام همزمان و مستقیم شعر بگم و بنویسم

نمیدونم چه طور در بیاد ولی تلاش خودمو میکنم

نظر بدین لطفآ............

                                                       بیستم خرداد

                            کاشکی که گم شه                      از توی تاریخ

                            روزی که اشکه                            قلب منو ریخت

                            روزی که عشق و                         زندگی جون داد

                            روز تباهی                                 بیستم خرداد

                           از توی تقویم                               کاشکی که پاک شه

                          مثه عشقه من                             کاشکی که خاک شه

                           ازش بپرسین                             چی بود گناهم

                           توشه ی راشه                           بگین که آهم

                            بگین صبامو                              کجا تو بردی

                            چرا نگامو                                به غم سپردی

                           کاشکی یه روزه                        خوش هم نبینه

                           کاشکی به خاک                      سیاه بشینه

                           چه زوری آخه                          بهش رسوندیم

                            گناهی کردیم                         که عاشق بودیم؟

                           بیستم خرداد                          عاشق نبودی

                           داشتی می سوختی                توی حسودی

                          صبامو بردی                              تا اشک بریزم؟

                            اشکامو دیدی                          بازم بریزم؟

                         اون دنیا هم هست                       به چیت مینازی؟

                         بیستم خرداد                                ازم میبازی

                        از توی تاریخ                                  پاک میشی آخر

                        مثه گله من                                   تو میشی پرپر

                       صبا تو قلبم                                    هنوزم زنده اس

                        روز مرگ تو                                    آغازه خنده اس

شرمنده بچه ها خیلی ابتدایی دراومد

خودم که خوشم نیومد..............

امروز ميخوام شعر جديدمو به اسم يادت به خير گله من رو كه در وصف صبا هستش رو براتون بذارم
اميدوارم خوشتون بياد

نظر يادتون نره...........

                                                        يادت به خير گله من

          باز ياد چشمات         پيچيد تو قلبم                                باز روي گونه        ريخت اشك سردم

                                                         يادت به خير گله من

         باز آسمونه               دل رنگ ابر شد                             باز واسه عشقت     دل پر تب شد
 
                                                             
                                                        يادت به خير گله من

        پر زدي رفتي              دل پريشونه                                 رفتي از عشقت       داره مي خونه

        
                                                      كاشكي بياي به خوابم

       از وقتي رفتي              دل پره خونه                                اشك توي چشمام     داره     بهونه

                                                       كاشكي بياي به خوابم

        بغض سياهي            توي صدامه                                  غمه        عجيبي      توي     نگامه

                                        طعمه ي غم ها شدم          تنهاي تنها شدم

        تو پر كشيدي             رو بال ابرا                                     شهر دلم     شد       خونه    دردا

                                       بدجوري تنها شدم               خونه ي دردا شدم

ترنم محبت را در قلبش احساس کردم اما . . .

شعر صبا از شعرای خودمو تقدیم میکنم به تمام عاشقای زخمی

                                                      صبا

اگه من غریب و تنهام          اگه من بی کس و رسوام

                                                     اگه شادم یا که خندون           اگه غمگینم و گریون

عشقه تو مثه یه خونه         توی قلب من میمونه

                                                    نمیشه از تو جدا شد               اینو هر کسی میدونه

صبا قلبمو شکسته             بغض راهه گلومو بسته

                                                   تو شدی لیلیه مجنون              اما زندگی چه سخته

عشق اولم تو بودی            ماه مهتابیه شبهام

                                                  دیگه مهتابی ندارم                 تو بودی مرهمه دردام

زندگی بی تو چه سخته        اما من طاقت میارم

                                                  با نگاه به عکس نازت            یاد اون روز و میارم

روزایی که با تو بودم        با تو زندگی میکردم

                                                روزای خوش و قشنگم            روزایی که با تو بودم

حسرت وجود پاکت        داشتن گرمی دستات

                                               طنین صدای سازت                  برق اون نگاه چشمات

صبا قلبمو شکسته             بغض راهه گلومو بسته

                                                   تو شدی لیلیه مجنون              اما زندگی چه سخته

عشق اولم تو بودی            ماه مهتابیه شبهام

                                                  دیگه مهتابی ندارم                 تو بودی مرهمه دردام

زندگی بی تو چه سخته        اما من طاقت میارم

                                                  با نگاه به عکس نازت            یاد اون روز و میارم

                                                       یادگار

چرا ای عشق زنده باشم    وقتی چشمای تو بسته است

                                                          تو حضور خالیه تو    وقتی ساقه هات شکسته است

قلب   من  نزن  که  دیگه      عشق    موندنی      نمونده

                                                          ای نفس   بالا نیا   غم     واسه دل   اشهدو      خونده

وقت    پرپر    شدن    تو     مثل  قلب  عشق    شکستم

                                                          توی   تنهایی  و غربت     به    انتظار   تو      نشستم

پر زدی مثل پرستو     با پری      شکسته          از      من

                                                          با دلی شکسته از عشق   کمری    شکسته    از  غم

پر زدی    تا بینهایت      با    لبخندی  خشک    و      خالی

                                                         تو  خیال  و     خاطراتم         عکست     اما       یادگاری

ای      عروس   خاطراتم     گل     پر     زخم            زمونه 

                                                         دلبر       غمای      دنیا         کفتر      بی         آشیونه

توی تنهایی شبها    دست      تو دست     غم        نذاری

                                                          اگه      همرنگ      غم هستم            منو یاد دل نیاری

تو مرگ      بیداری عشق    تو خیال     کنار     من     باش

                                                          بین    این      همه       فراموش   تنها       یادگار من باش

                                                   سمبل عاشقی

کاشکی اون لحظه آخر      کنارت بودم عزیزم

                                                    تا وقت بستن چشمات    قطره اشکی بریزم

کاشکی اشکامو میدیدی  خبرو وقتی شنیدم

                                                    زندگیم مثل قفس شد    از خواب و رویا پریدم

از خواب سرد زمستون    از خواب بچه گیامون

                                                   از خواب سبز جوونی       خاطرات عاشقیمون

لحظه        آخره           پرواز     دستامو کاش می گرفتی

                                                    حالا که رفتی عزیزم         تو      چرا      تنهایی رفتی

کاشکی چشمامو می دیدی     وقتی جون   دادی به ابرا

                                                     تا  ببارن  روی  گونه ام       قطره های    غمه     فردا

کاشکی چشمامو میبستم      وقتی تو چشماتو بستی

                                                    تو دنیای خالی از عشق       سمبل عاشقی هستی

این یکی هم آهنگسازی شده

                                                   ماه من

تو دلم یه عالمه حرف     زندگیم ساکت و بیصرف

                                                       منم اون برگ پاییزی    به زیر سنگینی برف

مهری از سکوت رو لبهام   ستاره نداره شبهام

                                                       با خسوف ماه زیبام     دیگه سنگینه نفسهام

چه هوا مسمومه امشب  از خوشی محرومه امشب

                                                       ماه من دوستم نداره     از نگاش معلومه امشب

دلبرم چه تلخی امشب   با نگام جه سردی امشب

                                                         با یه دنیا بی وفایی    قاتل قلبمی امشب

مونده قلبم بی دریچه   شبه بی تو رنگه هیچه

                                                       ماه من عطر جدایی    نذار تو هوا    بپیچه

فکر قلب بیکسم باش   لااقل ستاره ام باش

                                                       موندنی اگه نمیشی   تا ته ترانه ام باش

چه هوا مسمومه . . .

دلبرم چه تلخی . . .

واسه یکبار باورم کن    شب چهارده خبرم کن

                                                      یا قایم شو پشت ابر     زیر اشک دل ترم کن

کاش غروره ای غرورو    شب تلخ و سوت و کورو

                                                      بشکنی تو نور مهتاب   نه بگی فصل عبورو

چه هوا مسمومه . . .

دلبرم چه تلخی . . .

این یکی مال زمانیه که تازه پر زده بود

روحش شاد                                                   

                                                         واسه تو 

واسه تو دارم میخونم          ای تو که تو آسمونی

                                                            به اشکات قسم عزیزم        توی قلب من میمونی

تا بودی دلم نفهمید             کیه که واسش میمیره

                                                             حال که رفتی میدونه           دیگه اما خیلی دیره

وقتی    گفتی   با   نگات    به   آخر      رسیدی           وقتی که به آسمون عاشقونه پر کشیدی

وقتی  که  ستاره تو   از  شب    تاریکم    چیدی           گریه های    قلبمو    نگو    که هرگز ندیدی

وقتی که تو دل خاک خونه ای ساختی تنگ و تار          دیدی که چشمای  من بارید چو  ابرای بهار

قلب من    آزرده شد   از    بازی های        روزگار          واسه تو غمگین شده آهنگ و نتهای گیتار

دیگه بی تو بی کسم            پرنده ای تو قفسم

                                                           کاش میشد پر بزنم             به با تو بو دن برسم

حالا من   تو شب  تار            تو رقص سیمای گیتار

                                                            میخونم    با  یاد تو             به یاد لحظه ی دیدار

این شعر مربوط به زمانیه  که با روح

 صبا در ارتباط بودم

جدیدآ  با گیتار آهنگسازیش کردم و خوندمش                                      

                                        مست و هوشیار

تو رو احساس میکنم  هر جایی که پا میذارم

                                              تو  کنارمی همیشه  هر  قدم  که  بر  میدارم

هنوزم عطر نفسهات روی گونه هام میشینه

                                             هنوزم  چشمای  من  هر جایی  تو رو میبینه

هنوز از درد غمت  دنیای تو    نگاهم مونده

                                           انگار   تقدیر   منو   با  رفتنت    دنیا  سوزونده

ولی باز چشم تو رو من میبینم خواب و بیدار

                                           با چشات حرف میزنم شب و روز   مست و هوشیار

اگه     ترکم      کرده ای     چرا       نمیری

                                                      از    خیال    و     خاطرات     و         روزگارم

اگه  خواب نیست  و  خیال     چرا نمیگی

                                           تو    کنار    من    نشستی     و          من    بیدارم

این شعرو وقتی صبا تصادف کرده بود و قطع نخاع شده بود نوشتم

میدونم شاید بعضی جاهاش گستاخی کردم ولی نوشتم تا ببینید چقدر غصه ام زیاد بود

                                                              عدل

تو اتاقی سرد و ساکت      توی  خلوتی  نفسگیر

                                                             دختری  شبیه  مرده     با  نگاهی  تلخ  و  دلگیر

        بی شکایت از زمونه      غصه هاش  گریه   ما  بود

                                                              دختر نجیب قصه       اسم  موندنیش   صبا بود

گناهش اینه که تا صبح   پای سجاده بیداره

                                                              رو دوش خسته اش خدامون   درد بی درمون میذاره

خونه ی مصیبتا بود       سرنوشتش بس سیا بود

                                                              تو بارون خون قلبش    ارحم الراحمین   کجا بود

واسه دلخوشی مادر     با دردش خنده ای می کرد

                                                               از کسی کینه نداشت و از کسی گله نمی کرد

هر کسی رسیده از راه         قسمت و بهونه کرده   

                                                                ننگ به اون قسمت که از جرم  خدا رو تبرئه کرده

خدا دنیاتو نمی خوام           تو دنیا عدلی نمونده 

                                                                 دستای کثیف دنیا            گل نازم و سوزونده

رو پاهاش اگه نایسته        دستامو اگه نگیره

                                                                 عشقه به خدا و قرآن         تو تار و پودم میمیره

زیر بارون  حقیقت            ای خدا تو کم آوردی

                                                               واسه ی فرار از    اشک           میبینم که چتر آوردی؟

عرق شرم و که دیدی ؟    رو چترت  رنگه بارونه

                                                                اینو از خودم نمیگم              گواه من آسمونه

فکر یک معجزه ای باش    تا بگی که مهربونی

                                                               دخترک بلند شه و تو           منو سر جام بشونی