ازپشت پنجره دخترمهتاب هم به من چشمک نزد

                                                                 مباداکه وابسته شود !!!

ومن.....

                                                  به سیاهی قهوه درفنجانی سفید

                                                            گرفتارشدم

واینک.....

                                        داستان من درفراغت قهوه

                                    اینگونه فال می شود:

          درآسمان طالع من یک ستاره نیست

                                این رشته ازکجابه کجابسته می شود

                                                            گرفتارشدم

واینک.....

                                        داستان من درفراغت قهوه

                                    اینگونه فال می شود:

          درآسمان طالع من یک ستاره 

                                این رشته ازکجابه کجابسته می شود!!!!!!!!!!!!!!!

                                                                                                                                                   تقدیم به وحیدعزیزم

در اوج قصه اين عشق ، به جرمه عاشقي مردم

تو بخشا  اين گناهم را ، كه از تو دل نمي بردم

نهادم    زير  پاي  تو  ، دلم را  همچو  چشمانم

رهاتر  از  هوا  هستي  ،  ولي   من  كنج  زندانم

شكستي جام عشقم را ،تو ديگر عاشقم نيستي

تمامه خنده ام بودي ،تو ديگر شكل غم هستي

نگاهم خيره بر ياديست ، كه از تو در دلم مانده

نداري هيچ خبر از دل ،  بدان از   قصه  جا مانده

شدم بي حركت و خاموش ،   گداي  لذت اغوش

شدي از  رفتنم شادان ،   زخنده رفته اي از هوش

نگاهي كن به چشمانم ،  چگونه  خيسه  بارانم

غمه من در رخم پيداست ، نمي بيني و ميدانم

به يادت من نمي آيم ، كه شايد گشته پر جايم

دو  دستم  در  وصال تو  ، دراز تر  گشته  از  پايم

دل امشب  آرزوي كوچ  ، ز حجمه   سينه ام دارد

مثاله    ابر    باراني  ،   هزاران   ديده   غم   دارد

بپرس  از  قلبه   بيمارم  ،  ز بغضه  تيره  و  تارم

بگو هم قصه مي ماني ،  تو بس كن  ديگر آزارم

لحظه ي كوچ چشمات، چشامو كاش مي ديدي

كاش     زجه هاي تلخه ،  قلبمو      مي شنيدي

وقتي چشات بسته شد     مثله   دلم شكستم

دلم صدام   زد و گفت :    منم   چشامو بستم

بي كسي از راه رسيد  سر روي شونه ام گذاشت

بعد تو ديگه هيچكي   نشوني  از عشق نداشت

تنهايي  باورم نيست   چه سخته   بي   تو بودن

گل ها  پژمردن  انگار ،   خاطره هاتو      خوندن

نمي خونه   قناري  ،  نه   تو قفس   نه     آزاد

حتي  سيماي گيتار  ،   تو  رو   نبردن    از    ياد

ترانه هاتو   هنوز   ،      گيتاره   من     از   بره

نيستي  و   با   ياد تو   ،     ثانيه هام  ميگذره

آسمون وقتي رفتي  ،  بغضه  دلش   رو وا كرد

وقتي  تنه  ظريفت ،   ميونه   خاك     لالا   كرد

خدا چه قصه اي گفت ، كه اينجوري خوابت برد

يه  عشقه آسموني  ،   عشقمو   از   يادت برد

آي  بي وفا   مگه تو   ،   عاشقه  من  نبودي؟

بس  پاكي  ، حتي  قلبه  ،  خدا رو   هم  ربودي

واسه من هم خدا جون  ،   قصه بگو    بخوابم

فكري  بكن  به  حاله   ،    چشماي  خيسه آبم

مواظبه  صبا  باش    ،   نذار  كه  اشك   بريزه

خدايا  ،  اين روزگار  ،   خنجرش    خيلي    تيزه

چرا ديگر  نمي پرسي    از اين   درياي طوفاني               از مرغ بي پره عاشق    از اين احساس  زنداني

چرا ديگر   نمي گيري    سراغه    گريه هايم را               دلم از دوريت پژمرد   ولي افسوس  نمي داني

به زير بارش چشمم   برايت   نامه ها    دادم               ولي افسوس كه سطري از غم دل را نميخواني

به ياد خاطرات تو   به عشقت گونه ام تر شد               به يادت گريه ها كردم    ولي  تو   باز  خنداني

دلم چنديست مي گيرد     ز درد  دوريه  بسيار               كجايي تا كه بستاني    ابر   از   چشمان باراني

هواي دل دلگير است   لبالب   پر   ز   ابر   تار               كجاست خورشيد دور افتم از اين فصل زمستاني

نگاهي كن مي بيني   نگاهم خيره بر راه است              عشقت  در سينه ام مانده  ولي  از ديده پنهاني

شكستي عهد و پيمانت شكستي قامت دل را              چه آسان بر لبت چرخيد به من گفتي پشيماني