وقته   رفتن  و  عبوره  ديگه   اينجا    جاي  من  نيست

توي اين شهر ديگه هيشكي عاشقه چشماي من نيست

وقت كوچه وقت پرواز   تو مسير  تلخه جاده

وقت  تركه   آرزوهاست  تنهايي   پاي   پياده

با دو چشم خيسه گريه    دارم از شهر تو ميرم 

ميرم و ميدونم   اما    توي قلبه تو مي ميرم

با نگاهي پره حسرت  پره حرف و سوت و كورم 

تو دله من بودي و من     از دله  تو خيلي دورم

تو مسير خيس جاده          زير بارونه     دله من

اومدي تو خاطرم باز          تو حضوره آخره من

خاطراتت توي ذهنم       دونه دونه زير و رو شد

فاصله به ياد ديروز        بين ما   يه تار مو شد

ولي بازم بي تو موندم   توي جاده وقت كوچم

حالا من موندم و قلبم  با روياي خيس و پوچم

بي وفايي  تو رو دزديد     از    زلاله   آبيه عشق

پر  شد  از   ابراي تيره     هواي   آفتابي  عشق

چشم به راه من ندادي وقتي دور ميشدم از تو

گوش به حرف من ندادي وقتي كه ميخوندم از تو

چشم به راه من نموني     ميدونم اينو ميتوني

منو از تو سينه پاك كن  عكسمو كه ميسوزوني

سلام به همه ی دوستای گلم به خصوص داش پارسا و مولود عزیز که حسابی منو خجالت میدن.این هم شعر جدیده من.البته یه هفت هشتای دیگه آماده دارم که بعدا آپ میکنم.

توي يك قابه بلوري   مونده عكس ماه پيشوني

                                                        ميگه   حرفاشو  به قلبم         با زبونه بي زبوني

ميگه بدجوري گرفته    از زمونه قلب خسته اش

                                                        زل زده تو چشماي من با چشاي خيس و بستش

تنهايي    شكسته  اونو       روزگار  پراشو  چيده

                                                        خنده رو  برده از يادش      غصه كه امون نميده

ميخواد از  قفس جدا شه      ديگه خاطره نباشه

                                                        ميخواد بازم   جون بگيره     دوباره يه زنده باشه

ولي   بي رحمه   زمونه    توي چنگاش  پره خونه

                                                       خونه ماه پيشونيه     من     كه حالا تو آسمونه

كاشكي دنيا زير و رو شه  عاشقي بازم  شروع شه

                                                       دوباره  شبهاي  تيره   با يه خورشيد   رو به رو شه

گرد دوري روي عكسش     مثه خاكه گور نشسته

                                                       پره حرفه ولي   بازم   سرد و سوت و كور نشسته

حالا كه روييدني  نيست      بعد پاييز و خزونش

                                                       لالايي   بگو   خدايا       واسه  چشمه  مهربونش