به یاد صبا
| درد و دل |
سلام. این عکسه یه فرشته اس.که تو آسمونا پیش خداست براش یه فاتحه بخونین... ممنون وحید هستم.متولد دیماه 62. 20خرداد 86 بد ترین روز دنیاست.چون تو این روز بهترین گل دنیا پرپر شد.این وبلاگ رو تقدیم میکنم به روح پاک نامزدم صبا و تمام عاشقای زخم خورده از زمونه |
| آثار بجا مانده از يك عاشق : |
|
آبان 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 |
| نويسنده : |
| دوستان |
|
|
| دوستان عاشق |
| موضوعات : |
|
وحید تنها ترین عاشق شعرهای من ارتباط من با روح صبا پس از مرگ من و روح صبا |
| آمار وبلاگ : |
| كاربران آنلاين:
تعداد بازديدها: RSS |
| طراح قالب: |
 |
| لوگوي دوستان |
|
|
| كد جاوا : |
|
|
| غزه نذاشت برم |
|
این شعر تقدیم به تمام اونایی که احساس دارن و این درد رو با تمامه وجود حس میکنن به امید نابودی اسرائیله کثیف میگی کاشکی با حسین تو دشت کربلا بودم تو جنگ هوا و عشق تو صف عاشقا بودم
غزه امروز پره خونه رنگ سرخ کربلامون من و تو اما نشستیم کو کجا رفت ادعامون؟
پشت هم شهید میارن از تو کربلای غزه ولی آدما می خندن حتی به جوک بی مزه
یه زنه با هفتا بچه سر سفره پر کشیدن به جای شام جام عشقو مظلومانه سر کشیدن
پشت هم زخمی میارن بازم کودکای معصوم اونطرف تکذیب بازم همون ادعای مرسوم
تو محرم خون میریزه بازم کافر زمونه خورشید آزادی آخه مگه پشت ابر می مونه
پره خائن شده دنیا دوست شده بدتره دشمن کجایید مردا بگیرید سنگارواز دستای زن
با دشمن خودتون هم پیمونه دوستی میبندید می میرن برادراتون اما بی پرده می خندید
هدف بعدی شمایید شاید بعد غزه شاید این تویی که طعمه میشی اینه رازاین حکایت
دستتو بده به دستام صیهونیست باید نباشه به دست من و شماها اسرائیل باید فنا شه
|
| نويسنده: وحید و صبا مورخ: جمعه بیست و نهم آذر 1387 در ساعت: 8:52 قبل از ظهر |
|
باز امشب چشم من باراني است باز درياي دلم طوفاني است
در نگاهم حسرت و اندوه يار باز در آب مي زند دل بي گدار
نور فانوسه دلم تاريكي است باز غصه در همين نزديكي است
اشك پشت پلك من در مي زند باز دل در غصه پر پر مي زند
خنده هاي من دروغي بيش نيست باز يارم همدمي جز خويش نيست
در پسه لبخند من بغضي سياه باز در چشم قطره آبي كيميا
ياد آورده دلم چشمانه او باز من هستم و باز فقدان او
حسرتا آن روزگار و آن بهار باز تنها قابه عكسي يادگار
تلخيه شب را دگر تابي نه هست باز شكر در اين فغان آيينه هست
عكس خود را همدمه دل مي كنم باز دله ديوانه عاقل مي كنم
اسب جانم سوي نابودي دويد باز چشم بسته را چشمي نديد
|
| نويسنده: وحید و صبا مورخ: پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387 در ساعت: 6:33 بعد از ظهر |
| روزگار من |
|
يه سكوت به رنگ گريه رو لب زخميه بسته خاطره تو پيرهن اشك تو چشه غمگينه خسته
يه نفس با يك دله تنگ ميون زندونه سينه دو تا چشم كه دلبرش رو ديگه هيچوقت نميبينه
با يه حسرت تو نگاه و با يه دنيا آرزوي يخ زده تك و تنها وسط يه دشت زرد و خرمن ملخ زده
قاب قلبش خط خطي پره زخمه خنجراي روزگار روزگارش سرد و بي روح پره از ثانيه هاي بي بهار
يه نگاه به آسمون به اميد ديدن چشماي اون تيكه ابري شكله اون چشماي خيس و مهربون
دو تا دست پينه بسته از فراق دست گرم عاشقي توي تاقچه گلدونه پژمرده ي گلاي ناز و رازقي
يه نوشته مونده از فرشته ي قصه غم يادگاري روش نوشته بعد كوچم از چشات اشكي نباري
پيرهني با عطر كافور تو تن ظريف و يكدونه عشق مشتي خاك و گل سرد بايه گودال شده خونه عشق
يه كوچه كه تهش راهي به خوشبختيه فردا ها نداره يه خيابون كه ياد شكستن كمر تقدير رو مياره
|
| نويسنده: وحید و صبا مورخ: چهارشنبه بیستم آذر 1387 در ساعت: 7:37 بعد از ظهر |
|
صداي بارون مياد صداي بارونه خون از چشاي خيس عشق از تو قلب نيمه جون
هق هقه تلخ يه غم پشت آهي سينه سوز با دله عاشقمه نيمه شب يا نيمه روز
پره ترديده دلم توي بهت و بي كسي تو دلم پيد ا نشد رد پاي هيچ كسي
با دلم هيشكي نشد يه رفيقه موندني آخره قصه ي من نه زيباست نه خوندني
پره خالي بودنم خالي از حضور تو توي تاريكي اسير بعد كوچ نور تو
دستاي سرد منو كسي گرمايي نداد قسمت هيشكي نشد سوز اين عشق زياد
پره اشكه گونه هام اشك بي همنفسي رو به روم تنهاييه پشت سر دلواپسي
ببار ابر چشم من رو كويره زندگيم روزگار سنگي بذار رو آواره خستگيم
|
| نويسنده: وحید و صبا مورخ: چهارشنبه بیستم آذر 1387 در ساعت: 0:35 قبل از ظهر |
|
تقدیم به یه مهربون تری مهربون مولود چي بگم با تو كه احساسي نداري تو كه داري منو تنها جا ميذاري چي بگم ديگه نگاهت ماله من نيست داري توي قلبي ديگه پا ميذاري چي بگم وقتي ميدونم مثه ديروز ديگه حتي خنده هامو دوست نداري چي بگم آسمون هم شاكيه از تو تو كه واسم قطره اي اشك نمي باري چي بگم رنگه خزونم ديگه بي تو كاش مي گفتي تو ماله كدوم بهاري چي بگم كه بي كسي مو تو ميدوني تو كه حتي خاطرم رو توي ذهنت نمياري چي بگم دلگيرم از تو از نگاهت دله تنگم ديگه توي دله سنگش جا نداري چي بگم آخره اين عشق پره اشكه پره اشك و غم و آه و شب بيداري چي بگم كلاغ قصه ام توي راه مرد ولي تو صد كلاغ و قصه هاي ديگه داري چي بگم هر چي ميگم خالي نميشم بي من شادي من بي تو باز گريه زاري
احساس چه بي دليل و ساده از عشق من بريدي حتي تو اوج گريه اشك منو نديدي
يه يادگاري حتي واسه دلم نذاشتي اين همه عشق و احساس چرا دوسم نداشتي
اگه واست ميمردم تقصير خنده هات بود باور نكردي اين دل قربونيه چشات بود
شكستي نشكستم قلبي كه دادي دستم باور نداري اما هنوز عاشقت هستم
احساسمو نديدي وقتي جون ميسپردم تو قلب سرد و سنگت وقتي داشتم ميمردم
صدامو نشنيدي وقتي واست ميخوندم وقتي كه حتي با تو تك و تنها مي موندم
عكس چشاتو بردار از تو دله نگاهم بچين ستاره هاتو از تو شب سياهم
بغض سياتو بشكن دله غمگين و خسته دل تيكه هاتو بردار آخه بد جور شكسته
وقتي تو اوج قصه تنهايي سهم من شد بهونه اي نصيبه چشماي خيس من شد
بهونه اي واسه اشك واسه در خود شكستن بهونه اي براي بيخودي دل نبستن
|
| نويسنده: وحید و صبا مورخ: دوشنبه چهارم آذر 1387 در ساعت: 0:1 قبل از ظهر |