شرمنده شما هستم که چند وقته آپ نکردم

این شعر رو تقدیم میکنم به فائزه

از این به بعد فائزه تو مدیریت وبلاگ کمکم میکنه

واسه گریه کردنم شونه تو کم میارم

خیلی سخته دروغی  بگم دوستت ندارم

یه نفس مونده تا عشق  بشه همرنگ بهار

تو رو جون عاشقی  منو دل رو جا نذار

من واست ساز میزنم  تا اشکاتو پاک کنی

با دست مهربونت  بی کسی مو خاک کنی

میخوام این ترانه رو  همصدا داد بزنی

به تموم آدما   بگی عاشقه منی

کاش میشد فقط یه بار  تو چشاتو وا کنی

منو از شب بگیری  از غروب جدا کنی

لحظه هارو میکشم  تا تو از راه برسی

تا تموم شه غصه هام  تا تموم شه بی کسی

ضمنا یه آهنگ هم واسه این شعرم ساختم که اگه خواستین واسه دانلود میذارم

این آهنگ صرفا برای فائزه ساخته شده

با تشکر از همه ی دوستای خوبم

پشت این ، نگاه بغض کرده ی من

نیک دانم، غصه ها در عجبند

که چرا عمر درازی است کز این سینه ی تنگ

یافت نشد ،راه خروجی به چشم

تا بلغزند ز شیب گونه ام

پای بر ، بسته لبانم کوبند

که گشاید در زاری به غمم

تا غمم گوش زمین کر بکند

جای گیرد ،جای غم در دله من

حس خالی شدن از  " کابوس کوچ "

تا که چون سیل ز چشمم بارد

آن همه  ، خاطره و خواب و خیال

نم نمک ، شاید که دل باور کرد

نه دروغ است ، نه خواب

قصه ی

بغض من و

"کوچ صبا

سلام بچه ها

این شعر جدیدمه

نظرتون خیلی واسم مهمه

باز آمدی تا ز دلم غصه ستانی 

به شب تیره تو مهتاب نشانی

عطر خوش عشق بر دل تنها بفشانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

گفتم که در این سینه ی غمگین بمانی

قصدم به در خانه ی مقصود رسانی

گفتی که تو مجنون زمانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

چشمم شده خاموش و افسوس تو ندانی

غرقم به دریای تو که باز نهانی

تا رام شوی وارهم از این نگرانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

هر سویی  اگر بی من با غصه روانی

باز آ که  چو  شه در دل این قصه بمانی

تا شعر شوم خط به خط دل تو بخوانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

دلتنگ شدم بهر دو ابروی کمانی

وقت است به قلبم طعم بوسه بچشانی

از دیده ی تر گشته ی دل اشک برانی

اما تو نه آنی    ، اما تو نه آنی

سلام بچه ها.همین الان این شعر رو گفتم.نظرتون چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یه بهار تو این شب تار          توی   دام  افتاده  انگار

ای حقیقت از حقیقت             بیهراس تو پرده بردار

نفسه   قلم   بریده                کاغذا همه سفیده

هیچکسی تو دله شادی          ردی از  امید ندیده

می نویسیم ،  نمی خونن     خطه ما رو می سوزونن

   تن عریونه  دروغو         لباسه حق می پوشونن

آزادی میونه زندون             بعده ثبته این همه خون 

اینه سهمه منو ماها               قهوه شیرین ، تلخه فنجون

دیگه سبزی جرمه واست          ای بهاره بی نجاست

    آرزوی  مضحکی بود            دانشگاهه   بی حراست !

واقعیت زیر و رو شد               جرمه لبها گفتگو شد

                     گردنه   آزادی  اما             نازک قده ، تاره مو شد                   

بی صدا باید بخونیم              بی هوا باید بمونیم

   ننویسیم از حقیقت؟                به خدا ما نمی تونیم

با تشکر   وحید

ازپشت پنجره دخترمهتاب هم به من چشمک نزد

                                                                 مباداکه وابسته شود !!!

ومن.....

                                                  به سیاهی قهوه درفنجانی سفید

                                                            گرفتارشدم

واینک.....

                                        داستان من درفراغت قهوه

                                    اینگونه فال می شود:

          درآسمان طالع من یک ستاره نیست

                                این رشته ازکجابه کجابسته می شود

                                                            گرفتارشدم

واینک.....

                                        داستان من درفراغت قهوه

                                    اینگونه فال می شود:

          درآسمان طالع من یک ستاره 

                                این رشته ازکجابه کجابسته می شود!!!!!!!!!!!!!!!

                                                                                                                                                   تقدیم به وحیدعزیزم

در اوج قصه اين عشق ، به جرمه عاشقي مردم

تو بخشا  اين گناهم را ، كه از تو دل نمي بردم

نهادم    زير  پاي  تو  ، دلم را  همچو  چشمانم

رهاتر  از  هوا  هستي  ،  ولي   من  كنج  زندانم

شكستي جام عشقم را ،تو ديگر عاشقم نيستي

تمامه خنده ام بودي ،تو ديگر شكل غم هستي

نگاهم خيره بر ياديست ، كه از تو در دلم مانده

نداري هيچ خبر از دل ،  بدان از   قصه  جا مانده

شدم بي حركت و خاموش ،   گداي  لذت اغوش

شدي از  رفتنم شادان ،   زخنده رفته اي از هوش

نگاهي كن به چشمانم ،  چگونه  خيسه  بارانم

غمه من در رخم پيداست ، نمي بيني و ميدانم

به يادت من نمي آيم ، كه شايد گشته پر جايم

دو  دستم  در  وصال تو  ، دراز تر  گشته  از  پايم

دل امشب  آرزوي كوچ  ، ز حجمه   سينه ام دارد

مثاله    ابر    باراني  ،   هزاران   ديده   غم   دارد

بپرس  از  قلبه   بيمارم  ،  ز بغضه  تيره  و  تارم

بگو هم قصه مي ماني ،  تو بس كن  ديگر آزارم

لحظه ي كوچ چشمات، چشامو كاش مي ديدي

كاش     زجه هاي تلخه ،  قلبمو      مي شنيدي

وقتي چشات بسته شد     مثله   دلم شكستم

دلم صدام   زد و گفت :    منم   چشامو بستم

بي كسي از راه رسيد  سر روي شونه ام گذاشت

بعد تو ديگه هيچكي   نشوني  از عشق نداشت

تنهايي  باورم نيست   چه سخته   بي   تو بودن

گل ها  پژمردن  انگار ،   خاطره هاتو      خوندن

نمي خونه   قناري  ،  نه   تو قفس   نه     آزاد

حتي  سيماي گيتار  ،   تو  رو   نبردن    از    ياد

ترانه هاتو   هنوز   ،      گيتاره   من     از   بره

نيستي  و   با   ياد تو   ،     ثانيه هام  ميگذره

آسمون وقتي رفتي  ،  بغضه  دلش   رو وا كرد

وقتي  تنه  ظريفت ،   ميونه   خاك     لالا   كرد

خدا چه قصه اي گفت ، كه اينجوري خوابت برد

يه  عشقه آسموني  ،   عشقمو   از   يادت برد

آي  بي وفا   مگه تو   ،   عاشقه  من  نبودي؟

بس  پاكي  ، حتي  قلبه  ،  خدا رو   هم  ربودي

واسه من هم خدا جون  ،   قصه بگو    بخوابم

فكري  بكن  به  حاله   ،    چشماي  خيسه آبم

مواظبه  صبا  باش    ،   نذار  كه  اشك   بريزه

خدايا  ،  اين روزگار  ،   خنجرش    خيلي    تيزه

چرا ديگر  نمي پرسي    از اين   درياي طوفاني               از مرغ بي پره عاشق    از اين احساس  زنداني

چرا ديگر   نمي گيري    سراغه    گريه هايم را               دلم از دوريت پژمرد   ولي افسوس  نمي داني

به زير بارش چشمم   برايت   نامه ها    دادم               ولي افسوس كه سطري از غم دل را نميخواني

به ياد خاطرات تو   به عشقت گونه ام تر شد               به يادت گريه ها كردم    ولي  تو   باز  خنداني

دلم چنديست مي گيرد     ز درد  دوريه  بسيار               كجايي تا كه بستاني    ابر   از   چشمان باراني

هواي دل دلگير است   لبالب   پر   ز   ابر   تار               كجاست خورشيد دور افتم از اين فصل زمستاني

نگاهي كن مي بيني   نگاهم خيره بر راه است              عشقت  در سينه ام مانده  ولي  از ديده پنهاني

شكستي عهد و پيمانت شكستي قامت دل را              چه آسان بر لبت چرخيد به من گفتي پشيماني

۲۰ خرداد

 رسیده روز مرگ عاشقی روز پرپر شدنت روز مرگ رازقی

امروز تولدته.سالروز تولدت تو یه دنیای دیگه.

نمیدونم باید تبریک بگم تولدتو یا نه . ولی اینو میدونم که کادوی تولد چیزی ندارم که بهت بدم

به جز دونه های اشکام . . . تو اون دنیا فقط اشک منه که تو چیزای مادی به دردت میخوره

واسه همین بود که روزی که بارتو بستی و رفتی اشکایی که تو کاسه ی چشام جمع شده بود رو ریختم پشت سرت تا زود برگردی... غافل از اینکه این سفر بی انتهاست و برگشتی نداره

تورو خدا امشب به خوابم بیا و بازم بهم بگو پیرمرد لاغر

بهم بگو که دوستم داری ۸ تا

بهم بگو واست آهنگ ستاره ابی (پشت دیوار شب . . . ) رو با گیتار واست بزنم و بخونم.قول میدم این دفه حتما واست بخونم

اگه بیای تو خوابم قول میدم دیگه از دوریت غصه نخورم

صبا جونم قول میدم

یه قول بهم بده صبا

اگه اومدی تو خوابم تنها نرو

اون که بی وفا بود             تو

ننگه    عاشقا بود              تو

با غریبه ها     بود             تو    تو

اون که می سوزونه            تو

عشقو      نمی دونه            تو

با این   و   با   اونه            تو    تو

اون که دلشکسته س           من

اون که رفته از دست           من

اون که خیلی خسته اس        من    من

اون که خیسه چشماش          من

ماه     نداره    شبهاش          من

اون که   سرده دستاش          من    من

بی تو من هنوزم مستم             نیستی و هنوزم هستم

برو درای این عشقو                 به روی قلبه تو بستم 

تقدیم به مولود عزیز